شعور اجتماعی و طرفداران فوتبال!

بعد از درگذشت مادر محسن ترکی داور فوتبال ادمین گروه طرفداران تراکتورسازی در یکی از سایت های اجتماعی مطلبی را در این مورد پست کرد که با واکنش تند ولی جالب اعضای این گروه مواجه شد! متن پست ادمین(بدون دخل و تصرف) این بود:
((بدبختی های محسن ترکی ادامه دارد!
بعد از قضاوت یک طرفه محسن ترکی در بازی تراختور و استقلال که هواداران تراختور را به خشم آورد، وی تا اطلاع ثانوی از قضاوت محروم شد. سپس توسط فیفا به عنوان بدترین داور جهان انتخاب شد و امروز محسن ترکي در غم از دست دادن مادرش عزادار شد))
عقیده غالب طرفداران تراکتورسازی این بود که این پست حاوی "طعنه" است و در شان طرفداران تراکتورسازی نیست! بیشتر نظرات حاوی ابراز تسلیت به محسن ترکی و آرزوی صبر برایش بود.برخی کاربران به شان و منزلت مادر در فرهنگ ترک ها اشاره کرده بودند و شدیدا به ادمین برای ارسال چنین پست حاوی طعنه ای اعتراض کرده بودند.نکته جالب پیشنهاد ارسال تومار تسلیت و پیشنهاد سکوت در ورزشگاه برای مادر محسن ترکی بود! حتی در کامنت ها کاربری به دلیل فحش هایی که در ورزشگاه علیه ترکی داده بود حلالیت می طلبید!با این که خود پست توهین آمیز نبود ولیوجود این حساسیت و دیدن این گونه واکنش ها در فضای مجازی بسیار موجب امیدواری است. فوتبال که زمانی نماد توحش، هوچی گری و جولانگاه تماشاگرنما ها بود اکنون در فضای مجازی" شعورمند" شده است وگسترش خصایل نیکوی انسانی مانند همدردی و شعور افتراقی در طرفداران فوتبال در ایران می تواند ما را نه به آینده فوتبال بلکه به آینده جامعه ایرانی که می سازیم امیدوار کند.برای طرفداران با شعور تراکتورسازی هم آرزوی دوم شدن در فصل می کنم( اول استقلال!!!)

خرد شدن غرور ایرانی بر فراز تپه های ایروان

مجسمه ها زیبا هستند. ولی در کمی دور تر از مرز های ایران در شهر ایروان که از ابتدای پیدایش ایران جز لاینفک تمامیتی به نام ایران بوده است مجسمه ای وجود دارد که مایه شرم ایران و ایرانی است و زیبایی آن اصلا به چشم نمی آید. مجسمه ای که غرور هر ایرانی با دیدنش خرد می شود.مجسمه ژنرال پاسکویچ فرمانده قوای روس در جریان جدا کردن آذربایجان و ارمنستان از ایران !
وجود این مجسمه زمانی دردناک می شود که بدانیم ایرانیان بسیاری همه ساله از ارمنستان بازدید می کنند و گاها حتی در کنار این مجسمه که نماد تجاوزکاری به وطنشان است عکس می گیرند!
قرار گیری این مجسمه از سوی دولت ارمنستان هم نوعی نمک نشناسی و خوش خدمتی به روس ها ست.ارمنستانی که گاز و برقش را ایران تامین می کند مسیر ارتباطی اش با جهان خارج از طریق ایران است( ارمنستان با سه کشور دیگر همسایه ارتباط خوبی ندارد!) و نان مردمش را توریست های ایرانی تامین می کنند با قرار دادن چنین مجسمه ای در واقع با دهن کجی به ایرانیان متجاوزین روس را تحسین می کند.
اگر کشور دوست و برادر ارمنستان که از قضای اتفاق پشتیبانی ایران در جنگ قره باغ را هم پشت سر خود دارد مجسمه عباس میرزا یا تندیسی از دلاوران گنجه و ایروان را در شهرهایش قرار ندهد جای دلخوری نیست ولی قرار دادن تمثال پاسکویچ در شرایطی که این کشور از همه نظر به ایران وابسته است زشت و ناپسند است.

در پاییز ۱۸۲۷ پاسکویچ سرانجام توانست ایروان را بگشاید. در پی این پیروزی امپراتور روسیه بدو نشان سن‌گئورگ و لقب کُنت ایروان را بدو اعطانمود. پاسکویچ سپس مرند را گشود و در اکتبر همان سال بی پایداری چندانی تبریز را هم فتح‌کرد. پس از آن در دهخوارقان با عباس میرزا به مذاکره نشست که بی‌نتیجه ماند. در ۱۸۲۸ او اردبیل را نیز گشود، در جریان این فتح کتاب‌های نفیس آرامگاه شیخ صفی‌الدین اردبیلی را به سن‌پترزبورگ فرستاد. سرانجام با میانجی‌گری وزیرمختار انگلیس -مک‌دونالد- دو طرف در قریهٔ ترکمانچای قراردادی را به منعقد ساختند و جنگ به پایان‌رسید.

در حالیکه در ایران ترکمان چای ، عهدنامه «ننگین» تلقی می شود اما روس ها از آن استقبال می کنند. بطوری که در ۱۷۵ مین سالگرد امضای این معاهده، با همکاری سازمان دوستی ارمنستان و روسیه بر فراز «تپه پاسکویچ» در ایروان مجسمه ژنرال ایوان پاسکویچ فرمانده سپاه قفقازی ارتش روس و یکی از تدوین کنندگان این معاهده سرنوشت ساز برای مردم ارمنی که محاصره و تصرف قلعه ایروان را فرماندهی می کرد، نصب شد. در ایران نیز سفارت خانه روسیه تندیسی از وی را نصب کرده و در سالگرد جنگ ارج می نهد!