مجسمه ها زیبا هستند. ولی در کمی دور تر از مرز های ایران در شهر ایروان که از ابتدای پیدایش ایران جز لاینفک تمامیتی به نام ایران بوده است مجسمه ای وجود دارد که مایه شرم ایران و ایرانی است و زیبایی آن اصلا به چشم نمی آید. مجسمه ای که غرور هر ایرانی با دیدنش خرد می شود.مجسمه ژنرال پاسکویچ فرمانده قوای روس در جریان جدا کردن آذربایجان و ارمنستان از ایران !
وجود این مجسمه زمانی دردناک می شود که بدانیم ایرانیان بسیاری همه ساله از ارمنستان بازدید می کنند و گاها حتی در کنار این مجسمه که نماد تجاوزکاری به وطنشان است عکس می گیرند!
قرار گیری این مجسمه از سوی دولت ارمنستان هم نوعی نمک نشناسی و خوش خدمتی به روس ها ست.ارمنستانی که گاز و برقش را ایران تامین می کند مسیر ارتباطی اش با جهان خارج از طریق ایران است( ارمنستان با سه کشور دیگر همسایه ارتباط خوبی ندارد!) و نان مردمش را توریست های ایرانی تامین می کنند با قرار دادن چنین مجسمه ای در واقع با دهن کجی به ایرانیان متجاوزین روس را تحسین می کند.
اگر کشور دوست و برادر ارمنستان که از قضای اتفاق پشتیبانی ایران در جنگ قره باغ را هم پشت سر خود دارد مجسمه عباس میرزا یا تندیسی از دلاوران گنجه و ایروان را در شهرهایش قرار ندهد جای دلخوری نیست ولی قرار دادن تمثال پاسکویچ در شرایطی که این کشور از همه نظر به ایران وابسته است زشت و ناپسند است.
وجود این مجسمه زمانی دردناک می شود که بدانیم ایرانیان بسیاری همه ساله از ارمنستان بازدید می کنند و گاها حتی در کنار این مجسمه که نماد تجاوزکاری به وطنشان است عکس می گیرند!
قرار گیری این مجسمه از سوی دولت ارمنستان هم نوعی نمک نشناسی و خوش خدمتی به روس ها ست.ارمنستانی که گاز و برقش را ایران تامین می کند مسیر ارتباطی اش با جهان خارج از طریق ایران است( ارمنستان با سه کشور دیگر همسایه ارتباط خوبی ندارد!) و نان مردمش را توریست های ایرانی تامین می کنند با قرار دادن چنین مجسمه ای در واقع با دهن کجی به ایرانیان متجاوزین روس را تحسین می کند.
اگر کشور دوست و برادر ارمنستان که از قضای اتفاق پشتیبانی ایران در جنگ قره باغ را هم پشت سر خود دارد مجسمه عباس میرزا یا تندیسی از دلاوران گنجه و ایروان را در شهرهایش قرار ندهد جای دلخوری نیست ولی قرار دادن تمثال پاسکویچ در شرایطی که این کشور از همه نظر به ایران وابسته است زشت و ناپسند است.
در پاییز ۱۸۲۷ پاسکویچ سرانجام توانست ایروان را بگشاید. در پی این پیروزی امپراتور روسیه بدو نشان سنگئورگ و لقب کُنت ایروان را بدو اعطانمود. پاسکویچ سپس مرند را گشود و در اکتبر همان سال بی پایداری چندانی تبریز را هم فتحکرد. پس از آن در دهخوارقان با عباس میرزا به مذاکره نشست که بینتیجه ماند. در ۱۸۲۸ او اردبیل را نیز گشود، در جریان این فتح کتابهای نفیس آرامگاه شیخ صفیالدین اردبیلی را به سنپترزبورگ فرستاد. سرانجام با میانجیگری وزیرمختار انگلیس -مکدونالد- دو طرف در قریهٔ ترکمانچای قراردادی را به منعقد ساختند و جنگ به پایانرسید.
در حالیکه در ایران ترکمان چای ، عهدنامه «ننگین» تلقی می شود اما روس ها از آن استقبال می کنند. بطوری که در ۱۷۵ مین سالگرد امضای این معاهده، با همکاری سازمان دوستی ارمنستان و روسیه بر فراز «تپه پاسکویچ» در ایروان مجسمه ژنرال ایوان پاسکویچ فرمانده سپاه قفقازی ارتش روس و یکی از تدوین کنندگان این معاهده سرنوشت ساز برای مردم ارمنی که محاصره و تصرف قلعه ایروان را فرماندهی می کرد، نصب شد. در ایران نیز سفارت خانه روسیه تندیسی از وی را نصب کرده و در سالگرد جنگ ارج می نهد!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر